THE DEEP BLUE IN ANASTASIOS NYFADOPOULOS’ SCULPTURE

Dimitris Pavlopoulos

Assistant Professor of History of Art

Faculty of History and Archaeology

National and Kapodistrian University of Athens

As one of the most recognized visual artists of abstract art, Wassily Wassilyevich Kandinsky (1866-1944) has written, the color of blue, the typical blue color of the sky, when submerged in black, suggests the non-sadness and this fact constitutes an immense deepening in serious situations, where obviously, the end doesn’t and cannot exist (Über das Geistige in der Kunst, Munich 1912 —Greek translation: Για το Πνευματικό στην Τέχνη, Μετάφραση Μηνάς Παράσχης, Πρόλογος Δημήτρης Δεληγιάννης, Εισαγωγή Victor Ieronim Stoichiță, Αθήνα 1981).

It seems that the self-taught young sculptor Tasos Nyfadopoulos (1992) embraces the thoughts of this great Russian creator.  He is known to the public for the creation of “Crisis”, an installation of monumental dimensions which was placed in 2015 at  602 Vouliagmenis Avenue, Athens. As “Crisis” is the first public monument addressing the painful socio-economic conditions that our country is still facing, it is natural that subsequently the awareness of the young sculptor was expanded to a cosmic dimension. So, in his recent works, where he uses materials from modern industrial technology (carbon fibers, fiberglass, resins), he traces, through the blue color, the connection in the relation of humankind and the universe.  Adding gold in his creations, gives a more dignified, almost metaphysical touch –  let’s remember at this point the combination of the two colors, blue and gold, in icons at the Monastery of Sinai, in the second half of the sixth century, as well as in mosaics at the Monastery of Dafniou in the end of the eleventh century. The artist uses the gold to show that an artist can and should submit his own testimony; he should become a witness (the word with two meanings, the legal as well as the religious). A characteristic element of his work is the fact that the materials of carbon fiber and fiberglass, when used, cover the eyes of his figures, implying the relative limitation with which we feel and view the world, while the covered eyes of the figures indicate that we should see beyond any social filters imposed on us, that we should see with our soul – “always open, always awake the eyes of my soul” as our national poet Dionysios Solomos declared in his poem Free Besieged.   Another meaning of the carbon fiber in some of his works is to depict the tremendous pressure on the soul of a man flooded by negative feelings and deadlocks that do not allow him to connect to his primary nature.

The historian Michel Pastoureau (1947) in his fundamental study regarding the color of bleu (Bleu. Histoire d’une couleur, Paris 2000, 2002 — Greek translation: Μπλε. Η ιστορία ενός χρώματος, Μετάφραση και επιστημονική επιμέλεια Άννα Καρακατσούλη, Αθήνα 2004) concludes that from the end of the fifteenth century, the green color gradually gives its place in the precursor color of blue for depicting the  element of water, turning the cold blue in the beloved color of modern west society.

The artworks of Tasos Nyfadopoulos in this exhibition affect the viewers in a rather homeopath way: the cold blue color of our today’s society can be confronted only through its difficult, sometimes dramatic, transcendence and with the addition of the halo, of the gold.

ΤΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ ΣΤΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΝΥΦΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Όπως έγραφε ήδη τη δεκαετία του 1910 ένας από τους δυναμικότερους εικαστικούς καλλιτέχνες της Αφαίρεσης, ο Wassily Wassilyevich  Kandinsky (1866-1944), το μπλε, το τυπικά ουράνιο χρώμα, όταν βυθιστεί στο μαύρο, παρηχείται σαν μη ανθρώπινη θλίψη, και αυτό συνιστά απέραντη εμβάθυνση στις σοβαρές καταστάσεις, στις οποίες δεν υπάρχει και δεν μπορεί οπωσδήποτε να υπάρξει τέλος (Über das Geistige in der Kunst, Μόναχο 1912 — ελληνική μετάφραση: Για το Πνευματικό στην Τέχνη, Μετάφραση Μηνάς Παράσχης, Πρόλογος Δημήτρης Δεληγιάννης, Εισαγωγή Victor Ieronim Stoichiță, Αθήνα 1981).

Φαίνεται ότι ο αυτοδίδακτος νέος γλύπτης Τάσος Νυφαδόπουλος (1992) αποδέχεται τις παραπάνω σκέψεις του μεγάλου Ρώσου δημιουργού. Γνωστός, άλλωστε, από τη μνημειακής κλίμακας συμβολική εγκατάστασή του Κρίση, η οποία εντάχθηκε το 2015 σε χώρο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης 602, το πρώτο δημόσιο έργο που αναφερόταν κριτικά στις οδυνηρές οικονομικές-κοινωνικές συνθήκες τις οποίες βίωνε και εξακολουθεί να υφίσταται η χώρα μας, ήταν επόμενο να επεκτείνει τον προβληματισμό του και σε κοσμική διάσταση. Έτσι, στα πρόσφατα έργα του με υλικά της σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογίας (ανθρακονήματα, υαλοϋφάσματα, ρητίνες) ανιχνεύει, μέσα από το μπλε χρώμα, τη διάρρηξη της σχέσης του ανθρώπου με το σύμπαν. Η προσθήκη του χρυσού δίνει στις προσπάθειές του πιο κατανυκτική, σχεδόν μεταφυσική χροιά – ας θυμηθούμε μόνον εδώ τον πρώιμο καίριο συνδυασμό των δύο χρωμάτων, του μπλε και του χρυσού, σε εικόνες του δεύτερου μισού του 6ου αιώνα με εγκαυστική από τη Μονή Σινά, καθώς και σε ψηφιδωτά του τέλους του 11ου αιώνα από τη Μονή Δαφνίου. Θέλει να δείξει πως ο καλλιτέχνης μπορεί, αλλά και οφείλει, να καταθέσει τη δική του μαρτυρία, να γίνει μάρτυρας (η λέξη με τη διπλή έννοιά της: τη νομική και τη θρησκευτική). Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το ανθρακόνημα και το υαλοΰφασμα, όταν χρησιμοποιούνται, καλύπτουν τα μάτια των μορφών του, σαν να υπαινίσσονται με αυτό τα σχετικά όρια που διαθέτουμε για να αισθανόμαστε, ενώ τα κλειστά μάτια τους δείχνουν ότι όλοι οφείλουμε να  βλέπουμε πέρα από τα οποιαδήποτε κοινωνικά φίλτρα, να βλέπουμε με την ψυχή μας —«πάντα ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», ζητούσε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στους Ελεύθερους Πολιορκημένους του. Άλλος ρόλος του ανθρακονήματος σε ορισμένα έργα του είναι να καταδείξει την αφόρητη πίεση της ψυχής του κατακλυσμένου από αρνητικά συναισθήματα ανθρώπου, τα αδιέξοδα, που δεν του επιτρέπουν να συνδεθεί με την πρωταρχική αφετηρία του, την ίδια τη φύση.

Ο ιστορικός Michel Pastoureau (1947) στο πάντοτε θεμελιώδες για τη μελέτη του μπλε χρώματος βιβλίο του (Bleu. Histoire dune couleur, Παρίσι 2000, 2002 — ελληνική μετάφραση: Μπλε. Η ιστορία ενός χρώματος, Μετάφραση και επιστημονική επιμέλεια Άννα Καρακατσούλη, Αθήνα 2004) καταλήγει ότι από το τέλος του 15ου αιώνα, το πράσινο παραχωρεί σταδιακά τη θέση του στο προδρομικό χρώμα του μπλε για το υγρό στοιχείο, με αποτέλεσμα να γίνει πλέον εφεξής, όχι τυχαία, το τελείως ψυχρό μπλε το σύμβολο και το πιο αγαπημένο χρώμα των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών…

Τα έργα του Τάσου Νυφαδόπουλου στην έκθεση αυτή λειτουργούν ως προς τον εμπερίστατο άνθρωπο του καιρού και του τόπου μας με ομοιοπαθητικό, μάλλον, τρόπο: το ψυχρό μπλε της σημερινής κοινωνίας μας μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα από τη δύσκολη, κάποτε δραματική, υπέρβασή του και με την προσθήκη της άλω, του φωτοστέφανου, του χρυσού.

Δημήτρης Παυλόπουλος

Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης

Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας

Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

του  Ζήση Δ. Παπαδημητρίου

ομότιμου καθηγητή Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

(Σχόλιο στο έργο  «Κρίση» του Τάσου Νυφαδόπουλου)

Η οικονομική και κοινωνική κρίση που ταλανίζει εδώ και πέντε χρόνια τη χώρα μας, έχει αφήσει βαθειά ίχνη  στο κοινωνικό σώμα : 30% του λαού μας ζει κάτω από ο όριο της φτώχειας, ο αριθμός των ανέργων υπερβαίνει το 1.300. 000. To 60% των νέων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργοι, το εκπαιδευτικό σύστημα καταρρέει, την ίδια στιγμή που χιλιάδες νέοι Έλληνες επιστήμονες και κυρίως γιατροί εγκαταλείπουν τη χώρα, για να δοκιμάσουν αλλού την τύχη τους, ενώ το σύστημα υγείας της χώρας καταρρέει. Η τραγική εικόνα της Ελλάδας ολοκληρώνεται με τις χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων συμπολιτών μας.

Η δανεική ευημερία του ελληνικού λαού από τη δεκαετία του ’80 και εντεύθεν, χωρίς σημαντικό αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, καθώς η Ελλάδα, κατεξοχήν γεωργική χώρα, εισάγει σημαντικό μέρος αγροτικών προϊόντων από το εξωτερικό, είχε σαν αποτέλεσμα την πνευματική και ηθική αλλοτρίωση ημών των  Ελλήνων και κατ’ επέκταση την ενσωμάτωσή μας στη λογική της κατανάλωσης, της επίδειξης και του άκρατου ατομικισμού.

Read more

“Crisis Sculpture is a jewel of high aesthetics and I think that contributes to improving the quality of the Hellinikon-Argyroupolis area.”

Kostis Indounas ,Assistant Professor

In circumstances of intellectual poverty like this, it is very important to see young people promoting art and culture.

Crisis Sculpture is a jewel of high aesthetics and I think that contributes to improving the quality of the Hellinikon-Argyroupolis area.

The issue of the economic crisis, which was the inspiration for the creator, Tasos Nyfadopoulos, found a different way of expression that I wish it would touch and sensitize a large number of citizens. I would like to congratulate the Non Profit Organization “Logiki” and wish every success in similar projects in the future.

George Avlonitis on Crisis Sculpture

George I. Avlonitis

Professor

Deputy  President of Council

Athens University of Economics and Business

Undoubtedly, the historians of the future will record that the first decade of the 21st century was marked by an unprecedented for peacetime, economic and social crisis, the consequences  of which have profoundly disturbed social balance. Indeed, there is no aspect of social life that does not reflect the ultimate social impasse. Thousands of affected families are driven into poverty and unemployment. Unemployment, particularly among young people, has reached a record high. Public health has collapsed, and there is huge deficit at all education levels.

It would not be an exaggeration to say that the current economic and social crisis serves as a peculiar place of war conditions with its own “victims”. The sculpture ‘crisis’ by Tasos Nyfadopoulos comes to pay tribute to these  victims. Of course, while this work is directly connected to our era, it acquires at the same time a timeless character as it urges us to reflect and look critically upon the acts and omissions that led us to this crisis, and also the measures that were taken to address it. In other words, the importance of the work does not end with the end of the crisis, which I hope to come as soon as possible, but rather becomes even stronger for two important reasons:

Read more

Crisis in Art

By Sergios Dimitriadis

Associate Professor

Athens University of Economics

The deterioration of our lives due to the economic crisis has affected deeply the Greek society , in all  aspects and levels.  Society consists of people, and when people suffer, society suffers as well.

Every individual experiences this situation and reacts in his own way.

The monument “Crisis” is an attempt by sculptor, Nyfadopoulos Tasos, to capture the collective memory and cry of society against crisis.  It portrays the individual who is desperately drifting down by declining financial indicators.  It is a simple, direct, and expressive representation in large dimensions, more than 6 meters long and 4 meters high, reflecting the magnitude of crisis.

Read more

Contact

For inquiries get in touch with Anastasios Nyfadopoulos! Email: nyfadopoulos@gmail.com