October 15, 2015 nyfadopoulos

ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

του  Ζήση Δ. Παπαδημητρίου

ομότιμου καθηγητή Γενικής και Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Νομικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

(Σχόλιο στο έργο  «Κρίση» του Τάσου Νυφαδόπουλου)

Η οικονομική και κοινωνική κρίση που ταλανίζει εδώ και πέντε χρόνια τη χώρα μας, έχει αφήσει βαθειά ίχνη  στο κοινωνικό σώμα : 30% του λαού μας ζει κάτω από ο όριο της φτώχειας, ο αριθμός των ανέργων υπερβαίνει το 1.300. 000. To 60% των νέων ηλικίας 15-24 ετών είναι άνεργοι, το εκπαιδευτικό σύστημα καταρρέει, την ίδια στιγμή που χιλιάδες νέοι Έλληνες επιστήμονες και κυρίως γιατροί εγκαταλείπουν τη χώρα, για να δοκιμάσουν αλλού την τύχη τους, ενώ το σύστημα υγείας της χώρας καταρρέει. Η τραγική εικόνα της Ελλάδας ολοκληρώνεται με τις χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων συμπολιτών μας.

Η δανεική ευημερία του ελληνικού λαού από τη δεκαετία του ’80 και εντεύθεν, χωρίς σημαντικό αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, καθώς η Ελλάδα, κατεξοχήν γεωργική χώρα, εισάγει σημαντικό μέρος αγροτικών προϊόντων από το εξωτερικό, είχε σαν αποτέλεσμα την πνευματική και ηθική αλλοτρίωση ημών των  Ελλήνων και κατ’ επέκταση την ενσωμάτωσή μας στη λογική της κατανάλωσης, της επίδειξης και του άκρατου ατομικισμού.

Η «βιομηχανία της κουλτούρας» και οι αυταπάτες που καλλιεργεί υπονομεύουν κάθε έννοια συλλογικότητας και προωθούν, μέσω της ομοιογενοποίησης του ντυσίματος στην καθημερινότητα, το γνωστό «κάσουαλ ντύσιμο», καταργούν στη συνείδηση των ανθρώπων την αίσθηση της ταξικότητας των κοινωνιών μας, επιτρέποντας έτσι τις ελίτ εξουσίας να κυριαρχούν πάνω στο κοινωνικό σώμα, σχεδόν χωρίς τους όποιους περιορισμούς. Σημαντικό ρόλο στην ιδεολογική ενσωμάτωση των ανθρώπων, διαδραματίζουν τα μόνον κατ’ όνομα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία, με λίγες εξαιρέσεις ίσως που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, επιτελούν εντεταλμένη υπηρεσία χειραγώγησης των μαζών.

Σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν η τέχνη κυοφορούσε μέσα της την αλήθεια και μαζί με αυτήν την ελπίδα, την εποχή της μαζικής κουλτούρας εκθειάζει με όλα τα μέσα  το «υπαρκτό», εκμαυλίζει το άτομο «και το εξαναγκάζει όχι μόνον να αποδέχεται αλλά και να ταυτίζεται με το κοινωνικό σύστημα που το χειραγωγεί και τον αλλοτριώνει..

Το έργο του Τάσου Νυφαδόπουλου αντικειμενικοποιεί το δράμα του λαού μας ενόψει της κρίσης, ενός λαού που εδώ και πέντε χρόνια βιώνει το αδιέξοδο, συνειδητοποιεί την κατάντια του  και βρίσκεται σε κατάσταση απόγνωσης. Αν και πράξη μεμονωμένου ανθρώπου, το έργο δεν παύει να εκφράζει την οικουμενικότητα του πνεύματος της τέχνης, βασική προϋπόθεση για τη συγκρότηση συλλογικής συνείδησης, προκειμένου  να αντιμετωπίσει ο λαός μας τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και να βγει, ει δυνατόν, αλώβητος από το δράμα που βιώνουν κυρίως οι  άνθρωποι  του μόχθου.

Στην «απόλυτη αρνητικότητα» των ημερών μας, αφού «καμιά απολύτως θετικότητα δεν είναι δυνατή μέσα στη σημερινή κοινωνία» (Adorno), η μόνη λύση είναι η «άρνηση της αρνητικότητας», στην προκειμένη περίπτωση η μαζική αμφισβήτηση του συστήματος αξιών που πρεσβεύουν και υπηρετούν οι ελίτ εξουσίας των σύγχρονων κοινωνιών στο σύνολό τους. Τόσο η κατασκευή όσο και το πνεύμα που εκφράζει το συγκεκριμένο έργο του Τάσου Νυφαδόπουλου συνάδουν και αποτελούν ως εκ τούτου κάλεσμα προς το λαό μας, μέσα από τον πόνο και την απόγνωση να ξαναβρεί την ιστορική του συνείδηση και να πορευθεί προς τα μπρος, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *